Aanbevelen, 2018

Editor'S Choice

Deel "School en leven moeten samengaan". Interview met Patricia Vidal Calduch, leraar

Mireia Long

We gaan verder met onze interviews, in de terugkeer naar school, over wat de ideale school zou zijn en vandaag gaan we Patricia Vidal Calduch interviewen, leraar in kleuteronderwijs en lichamelijke opvoeding.

Patricia Vidal heeft uitgebreide ervaring in actieve Montessorischolen in Duitsland en is de maker van de actieve school Espacio para Crecer (in Almeria). Ze is momenteel een student van de White Pedagogy-training.

Hoe zou de ideale school eruit zien?

De ideale school zou zich moeten aanpassen aan de werkelijke behoeften van kinderen, waardoor ze de protagonisten van hun leren worden.

Het moet zijn ritmes respecteren en zijn interesses en motivaties prioriteren, in een ruimte van veiligheid en constante groei. Een open, flexibele, hechte en inclusieve school die de interesse en aangeboren nieuwsgierigheid om te leren niet dwingt.

Het zou een creatieve omgeving zijn die de persoonlijkheid en het potentieel van elk kind respecteert.

De ideale school moet een uitgebreide opleiding en een integraal en ervarend leren bevorderen, hiervoor moeten we open ruimtes creëren, in contact met de natuur en geprepareerde omgevingen, met een grote verscheidenheid aan manipuleerbare materialen om die ontwikkeling te bevorderen.

En met betrekking tot je emoties en zelfrespect?

De ideale school versterkt persoonlijk bewustzijn en zelfrespect in plaats van het bevorderen van het concurrentievermogen. Waar de groepen heterogeen zijn, met kinderen van verschillende leeftijden en de leraar de leerprocessen van de kinderen begeleidt.

Kortom, een omgeving waar kinderen hun leven leiden met hoop en passie.

Dat vergemakkelijkt hun ontwikkeling als kritische, creatieve, enthousiaste, tolerante, flexibele, ondernemende mensen, met analytisch vermogen en eigen initiatief, met respect voor anderen en met de natuurlijke omgeving, individueel onderscheiden. Een school waar de maatschappij, gezinnen en onderwijsprofessionals samenwerken in een gemeenschappelijk project.

School en leven moeten samengaan.

Waarin schiet het onderwijssysteem fundamenteel tekort?

Het onderwijssysteem is op een ander moment gecreëerd om te reageren op uitdagingen die anders zijn dan die van vandaag.

Je kunt studenten niet opleiden met dezelfde methodes van de vorige eeuw, omdat de wereld in een duizelingwekkend tempo aan het veranderen is, we vinden veel scholen die methodes blijven gebruiken die geërfd zijn van de negentiende eeuw: homogene groepen, gesloten curricula en niet gericht op de belangen van het kind, bevordering van concurrentievermogen tegen samenwerking, minachting voor individuele diversiteit, autoritaire figuur van de leraar, kunstmatige scheiding tussen de echte wereld en de academische wereld.

Is er teveel druk op resultaten?

Obsessie voor het resultaat, zou ik zeggen. Al van kleine kinderen worden blootgesteld aan veel stress. De spanning om jezelf met anderen te meten en degenen die voor een spanning staan, is een drama in je leven en genereert veel angst, omdat je klein bent.

Deze spanning begint met de arme gezinsverzoening. Gezinnen hebben weinig tijd om bij hun kinderen te zijn. Omdat baby's naar kleuterscholen moeten gaan waar er enorme druk is om het formele leren te bevorderen, moeten kinderen hun wil om te leren niet verergeren, ze moeten chips en meer chips maken zonder enige betekenis.

Kinderen moeten op dezelfde manier en in hetzelfde tempo leren. In primaire memorisatie, examens, huiswerk, veel regels, weinig spel, notities ... Wat gebeurt er als minderjarigen naar de middelbare school gaan met een lage motivatie en zelfrespect. Ze hebben niet ontdekt waar ze goed in zijn, ze weten niet wat hun talenten zijn.

Is leren verenigbaar en de vrijheid om te kiezen om te leren of moet alles worden opgelegd?

Het is absoluut compatibel. Leren is een vitale functie van elk levend organisme. Het leerproces begint in de persoon zelf als een antwoord op een fundamentele, biologische behoefte en is geen proces van externe conditionering van buiten naar binnen. Daarom leer je waar je in geïnteresseerd bent, niet wat opgelegd is.

Daarom is elk leren een individueel proces. Je zou kunnen zeggen dat het een reis is van binnenuit.

Leidt al het leren van de spontane behoefte om te weten, maar het gebeurt anders in elk individu?

Kinderen leren op veel verschillende manieren. Om deze reden denk ik dat we kinderen geen set van gevestigde kennis moeten opleggen die iedereen moet leren, laat staan ​​hoe het moet worden gedaan of wanneer. Wat je zelf leert, blijft één voor het leven.

Wanneer een kind iets op zichzelf ontdekt, zijn de neurale verbindingen die hierdoor ontstaan ​​rijker, complexer en solide dan die welke worden geproduceerd door eenvoudig rote leren. Daarom is wat je leert belangrijk, maar veel belangrijker is hoe je leert.

Heb je dit alles in Space to Grow kunnen implementeren?

In onze school is de protagonist van leren het kind zelf, zijn interesses en zijn ontwikkelingsbehoeften.

Dit actieve proces, rijker en complexer, leidt tot meer solide kennis omdat het logisch is voor het kind. Bovendien zijn ze onderling verbonden en niet-fragmentarische kennis. Kinderen leren geen geïsoleerde gegevens. Deze manier van leren respecteert de natuurlijke nieuwsgierigheid en creativiteit van kinderen, die ze voor hun hele leven zullen bewaren.

Wat is de sleutel tot motivatie bij het leren?

Persoonlijke motivatie kan komen van de keuzevrijheid in leren, van natuurlijke ontwikkeling in de juiste omgeving en aangepast aan persoonlijke behoeften, tot het creëren van ruimtes die inspelen op de eisen van elk kind.

Altijd in een omgeving en een vriendelijke en emotionele omgeving waarin het kind veilig is. Ouders en opvoeders moeten het kind helpen hun potentieel te ontdekken, te kiezen wat hun domein is, wat ze leuk vinden, waar ze gepassioneerd over zijn en hen te helpen zichzelf te ontdekken, te leren en te motiveren.

Hoe wordt de motivatie om te leren echt geboren?

De motivatie om te leren verschijnt spontaan wanneer kinderen met echte situaties worden geconfronteerd: wanneer ze een probleem moeten oplossen dat hen treft, wanneer ze een oplossing moeten vinden, wanneer ze worden geconfronteerd met een probleem dat hen bezighoudt of zorgen, dan leren ze problemen op te lossen in de echte wereld en niet in het handboek.

Kinderen leren waar ze in geïnteresseerd zijn, wat zich in hun naaste wereld afspeelt, wat ermee verwant is.

Morgen zullen we blijven praten met deze uitzonderlijke leraar, Patricia Vidal, die de nodige veranderingen zal ontdekken om het onderwijssysteem te verbeteren en te zijn wat onze kinderen verdienen.

Meer informatie | Ruimte om te groeien in baby's en meer | Voorstellen om het onderwijs te veranderen: bewustwording van de eigen macht, voorstellen om te veranderen Onderwijs: ondernemers onderwijzen, voorstellen om te veranderen Onderwijs: leren zonder kaarten, voorstellen om te veranderen Onderwijs: geen schoolboeken gebruiken

Top